Poemoj de Mao Zifu
|
bildo sur la frunto
bildon pentris mi propramane sur mia frunto. formaj vortoj, senformaj ideografiaĵoj-- enigmoj por la specialistoj. ĉiu sezono estas aŭtuna, kvankam mankas frukto. kurbiĝema la trunko, fortika tamen multe pli ol fragmito sur muro. krabroj nestas tie, mi ne sentas tikladon. pa,muŝo... pupo
laŭvole regu miajn membrojn,trunkon; vi fabrikis min. miaj buŝo kaj okuloj estas je via dispono, eĉ kranio en via mano; vi ne permesas al mi konvertiĝi. la cerbo kaj koro tamen ĉiam apartenas al mi mem; ili ne ekzistas materie. monadon vi ne povas rabi. el mia buŝo nur viaj parolaĉoj kaj la konduta fuŝo pro via stulto. nu,plendos posteuloj: fi,kia malbeninda ludisto! tiam oni bruligos nur mian somaton sed ne spiriton. karmo
narciso mi en botelo sur tablo rigardas viajn tagon kaj nokton. opaloj kaj akvo-- nuraj nutraĵoj. dum printempo vintro la modesta florado estu kompenso al vi. vi iam kaj iam min tranĉadas, kio por mi estas meritaĵo. kial via mano trepidas tenante l' tranĉilon? mia iama ŝtona koro preferas redempti ĉe vi ol efloreski en rubejo. กก |
somera sento
prigapas steloj vanon kaj remaĉas sunan ardon. rivero sin disŝiras. monto perdas junan prancon. obtuzaj ranoj kantilenas. kun beb' soifa veas virino nuda. glacisonĝas vir' kun strebo. tepida akvo lirlas en la tero,ekster ĉiu sezono. planto suĉas lakton for de l' sino de sia patrino. birdino olda elkovis siajn idojn,kaj la edzinon flegas birdo vira spite al fajro. post orgasmo fantazio. post oestro vartestro. homo ne estas besto. se
se ĉi mondo evoluus laŭ la nova realismo, ĉifonistoj mortus de nenifaro. se ĉiu homo agus laŭ la nova realismo, aristokratoj mortus de ĉiofaro. dinosaŭroj ekstermiĝis de plago elnatura. homo la plejaltaĵo ekstermigas ekstermiĝos de si mem, kontraŭ la nova realismo. nu,besta rajto super tiu de homoj-- nova realismo! aspiro
neniam revas fridsomat' per via korpovarmo sin degeligas el rigido, kvankam kuŝas vi en mia koro. flagro de alumeto estas sufiĉa ja sentigi al etiola okulparo sunon. neniam sonĝas marto antaŭtempe morta per viaj lipoj trovi fekundan aŭtunon. guto da roso povas vigligi velkan koron. ol morte obteni de vi larmon mi preferas vive ĝui suferadon, kondiĉe ke vi lasu min sableri sur viaj pupiloj. กก |